جبهه و شهید می دهد، این برای این تحولی است که در افکار پیدا شده است که ما باید جلو [آنها را] بگیریم، ما باید پیش برویم، ما باید خودمان زنده باشیم و زندگانی استقلالی باید داشته باشیم. درهرصورت، دانشگاه ها از اموری است که جاهایی است که باید ایران را، اسلام را، اینها نگه دارند؛ یعنی تربیت اینها و فرهنگ خودی، فرهنگ اسلامی، فرهنگ انسانی در اینجا حکم فرما باشد. اگر دانشگاه ها اصلاح بشود، استقلال ما، آزادی ما، همه چیز ما، حفظ می شود. و حتماً بدانید که در درازمدت هم به کلی ما مستغنی از غیر خواهیم شد، در همه چیز مستغنی از غیر خواهیم شد. و کوشش کنید که کمک کنید به این انقلاب فرهنگی و کمک به انقلاب فرهنگی کمک به استقلالتان است، کمک به آزادی تان است، کمک به کشورتان است که از زیر بار وابستگی بیرون برود. ... باید ما خودمان این کشور خودمان را نگه داریم. همه ملت، همه افراد، مسئول هستند؛ خصوصاً دانشگاه مسئولیت دارد در این امور. باید دانشگاه خودش را مجهّز کند برای اینکه جوان ها را بسازد. آتیه این کشور را باید از حالا شما پی ریزی کنید. ما فقط به فکر خودمان و زمان حال نباید باشیم. ما باید به فکر آینده کشور باشیم؛ برای اینکه اسلام است، آینده اسلام باید محفوظ بماند. آینده کشور باید محفوظ بماند. نسل های آینده باید این معنا را بفهمند که از اینجا شروع شده است برای حفظ این کیان اسلام و کیان کشور.

... جنگ که یک مسئله مشکلی بود، خود این ملت حل کرد این را و مشکلات دیگر هم قابل حل است، حل می کند. و شما ملاحظه می کنید که در همه این انقلاباتی که در دنیا پیدا شده، انقلابی که مثل انقلاب ایران باشد به این پرثمری و به این کم ضایعاتی - ثمره اش خروج از تحت سلطه شرق و غرب است، این یک ثمره کمی نیست - هیچ جای دنیا این طور نشده است که تا حالا که از همه جور بریده بشود، اگر هم بریده شدند از یک طرف، با یک طرف دیگر پیوند کرده اند. اینجا بحمدالله با هیچ کس نه پیوندی دارد نه چیزی بریده شده است. از همه چیز دست آنها کوتاه شده است. یک تحول بزرگی برای این کشور، برای این ملت پیش آمده و ثمره عظیمی است تبدیل یک رژیم ظالم به یک رژیمی که ان شاءالله، عدالت در آن اجرا خواهد شد. این یک امر مهمی است که واقع شده است. یک امری است که انبیا جان خودشان را برای همین مسائل داده اند، پیغمبر اسلام و اولیای ما همه کوشش شان در این بود که دست مستکبرها را کوتاه کنند از مستضعفین. و بحمدالله در ایران الآن یک احساس همگانی است و این احساس همگانی است که به دست و پا انداخته است این قدرت ها را و دارند توطئه ها می کنند و ان شاءالله، این توطئه ها هم به جایی نمی رسد و حل می شود قضایا. و ان شاءالله خودمان سر سفره خودمان می نشینیم و نان [و] پنیر خودمان را می خوریم. و ما لازم نداریم آن دستگاه های قدرت های بزرگ را که ما دست بسته تسلیم آنها بشویم برای اینکه یک پارک داشته باشیم؛ برای اینکه یک عمارت کذا داشته باشیم.»[١]

[١] مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، صحیفه امام (مجموعه آثار امام خمینی (ره))، جلد ١٥، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ اول، پاییز١٣٧٨، ص٤٢٩.