برای الحاق با نیروهای محور جنوبی عملیات در ده سرتتان به دلایلی ازجمله شناسایی نکردن دقیق منطقه، موفق نبودن در انهدام تانک های دشمن در محل تنگ کورک و فشار نیروهای عراقی، از این ارتفاعات عقب آمدند و درنتیجه، تلاش نیروهای خودی در این محور ناموفق بود.[١]

بدین ترتیب، درمجموع، بخشی از اهداف عملیات در محور جنوبی ازجمله در شیاکو و چرمیان تصرف شد و عملیات در محور شمالی موفقیتی به همراه نداشت.

در گزارش فرمانده سپاه منطقه گیلان غرب درباره جمع بندی نتیجه عملیات آمده است:

«پس از اینکه در محور (تنگ) قاسم آباد و (تنگ) کورک به عقب رانده شدیم و ازطرفی [در کوه] چرمیان و دشت گیلان و به همراه آن در قسمتی از محور بان سیران [اولین محور فرعی] موفق نشده بودیم، از دیزه کش و از دیدگاه سرتتان [بخش دیگری از کوه چرمیان] - که ٣ تانک عراقی هم غنیمت گرفته بودیم - بنا به دستوری که یک افسر ارتشی در قسمت دیزه کش [آخرین هدف در عمق محور چرمیان و در شمال غرب روستای سرتتان] می دهد، عقب نشینی از آن سمت آغاز می شود. بنا به گزارش مسئول عملیات سپاه در دیزه کش، ساعت ١٠:٠٠ صبح روز اول، خمپاره های گردان٣ مستقر در دیزه کش باوجود داشتن ١٠٠ گلوله [خمپاره] ٨١ شروع به عقب نشینی می کنند و پس از آنها تنگه[٢] و در انتهای شب، نیروهای دیدگاه سرتتان نیز مواضع خود را خالی کرده و به عقب باز می گردند.»[٣]

نویسنده جلد پنجم کتاب ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس نتیجه عملیات در جبهه برآفتاب را در روز اول این گونه جمع بندی کرده است:

نیروهای خودی در اولین ساعات حمله موفق شدند عناصر تأمینی دشمن را در نزدیکی خط تماس نابود یا مجبور به عقب نشینی کنند و چند کیلومتر (حداکثر ٣ تا ٥ کیلومتر) به طرف مواضع اصلی دشمن به پیشروی بپردازند، اما به محض اینکه در تیررس مستقیم جنگ افزارهای دشمن در خطوط اصلی پدافندی قرار گرفتند، حملة آنها از دور افتاد و سرانجام نیز بعد از چند ساعت تلاش، مجبور به عقب نشینی و توقف شدند و دیگر نتوانستند پیشروی را به سمت هدف های تعیین شده ادامه دهند. درنتیجه به اجبار در همان نقاطی که رسیده بودند، حالت پدافندی گرفتند. بدین ترتیب، روز اول نبرد با موفقیت جزئی نیروهای ایرانی به پایان رسید.[٤]

[١] سند شماره٢١٨٥٧ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ٣ - ٢.

[٢] در اصل سند هم نام تنگه ذکر نشده است.

[٣] سند شماره٢١٨٥٧ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٦.

[٤] سیدیعقوب حسینی و محمد جوادی پور، ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس، جلد٥، تهران: سازمان عقیدتی - سیاسی ارتش جمهوری اسلامی، ١٣٧٣، ص٢٥٥.