بین برد و بدنش را نازک کرد : « دق جلیله و لطف غلیظه » . تا آنجا که‌ یک برق از درونش جهید : « و برق له لامع کثیر البرق » برق جهیده و راه‌ را برایش روشن کرد ، بعد از یک در وارد شد ، او را از این در به آن در بردند و از آن در به در دیگر ، تا به آن محل نهایی رسید ، آنجا که بارگاه‌ الهی و بارگاه ربوبی است .
اکنون نمی‌خواهم اینها را شرح کنم . باور کنید که در طول هزار و سیصد سال عرفان و اینهمه عرفای بزرگی که ما داشته‌ایم - که در دنیا عرفای اسلام‌ نظیر ندارند - یک عارف نتوانسته جملاتی نظیر این سه سطر نهج‌البلاغه‌ بیاورد .
این همان علی میدان جنگ است ، این همان علی است که از شمشیرش در میدان جنگ خون می‌چکد ، این همان و علی است که شبها بیدار است و به در خانه آن یتیم و آن بیوه زن می‌رود ، همان علی است که وقتی چشمش به یک‌ یتیم می‌افتد اصلا تاب ندارد ، همان کسی است که در همان زمان درباره‌اش‌ گفته‌اند هم گریان گریان است و هم خندان خندان . در میدان جنگ وقتی با دشمن روبرو می‌شود چهره‌اش باز می‌شود و می‌خندد ، و در محراب عبادت با خدای خودش راز و نیاز می‌کند و می‌گرید . مگر نهج‌البلاغه نیست که می‌گوید : « ان الله سبحانه و تعالی جعل الذکر جلاء للقلوب تسمع به بعد الوقره و تبصر به بعد العشوه و تنقاد به بعد المعانده و ما برح لله - عزت آلاؤه - فی البرهه بعد البرهه و فی ازمان الفترات عباد ناجاهم فی فکرهم و کلمهم‌ فی ذات عقولهم » [١] . جمله‌های عجیبی است . نمی‌خواهم درباره‌

[١] نهج‌البلاغه ، خطبه . ٢٢٠