است ) .
عارف به فیلسوف می‌گوید : آقای فیلسوف ! من با پاک کردن قلب خودم ، با صاف کردن قلب خودم ، با پاکیزه کردن نفس خودم ، جهان را بهتر از تو منعکس می‌کنم . تو می‌گویی فلسفه ، صیروره الانسان عالما عقلیا مضاهیا للعالم العینی [١] ، تو می‌گویی هو العلم بحقائق الاشیاء علی ما هی علیه‌ [٢] ، تو برو جان بکن ، هر چه می‌خواهی از این تلاشها بکن ، من خودم را در مقابل عالم صاف می‌کنم ، آئینه‌ای می‌شوم در مقابل عالم ، هیچ نقشی در خودم رسم نمی‌کنم ، تو برو این ضابطه و آن قاعده را بخوان و در خودت نقش‌ ببند ، من در خودم هیچ نقشی نمی‌بندم ولی خود را پاک می‌کنم ، آنوقت جهان‌ در من نقش می‌بندد و جهان را می‌بینم .
بوعلی که یک فیلسوف است و پری به این حرفهای عرفانی اهمیت نمی‌دهد وقتی به یک حرفی می‌رسد که نمی‌شود یک برهان نظیر برهانهای ریاضی و فلسفی‌ خیلی خشک بر آن اقامه کرد ،

[١] [ عبارتی است که در تعریف فلسفه گفته‌اند و معنای آن چنین است : فلسفه عبارت است از اینکه انسان عالمی عقلی که نموداری از عالم عینی و خارجی است گردد ] . [٢] [ یعنی فلسفه عبارت است از علم به حقایق اشیاء آنطور که هستند ] .