کرده است ، پس به حقیقت رسیده‌ای . انسان تا به یک حقیقت نرسیده باشد اشتباه بودن نقطه مقابل را نمی‌فهمد . بنابراین چنین باید گفت : انسان در بعضی از ادراکات خود اشتباه می‌کند و حال آنکه جزما در بعضی از ادراکات خود اشتباه ندارد . پس باید مسئله‌ را تقسیم کنیم ، باید دنبال یک معیار برویم ، ببینیم آیا می‌توانیم با یک معیاری آن مواردی را که اشتباه می‌کنیم به یک شکل اصلاح کنیم یا نه ؟ چرا به دلیل اینکه در بعضی موارد خطا می‌کنیم منکر اصل شناخت بشویم ؟ ! چرا آن مواردی که خطا می‌کنیم و مواردی که شک نداریم که خطا نمی‌کنیم ( مثل همان جایی که می‌فهمیم خطا کرده‌ایم ) [ هر دو را یکسان بدانیم ؟ ! ] این حرف آقای پیرهون نظیر شعر سعدی می‌شود :

چو از قومی یکی بی دانشی کرد

نه که را منزلت ماند نه مه را

نمی‌بینی که گاوی در علفزار

بیالاید همه گاوان ده را

اینها در مسائل اجتماعی درست است که اگر چند نفر از یک جامعه‌ای ، از یک صنفی - مثلا صنف روحانی - اشخاص بدکار و بدعمل در آمدند ، آبروی‌ دیگران هم می‌رود ، والا معنی ندارد که زیدی گناه کند و ما یقه عمرو را بگیریم :

گنه کرد در بلخ آهنگری

به ششتر زدند گردن مسگری

پاره‌ای از ادراکات ما اشتباه است ، پاره‌ای دیگر قطعا درست است ، برویم سراغ چاره ادراکات غلط ، اینجاست که علم