گسترده‌تر است . از نظر فروید ، مخصوصا پس راندگی‌های روان [ باعث این‌ گریز می‌شود ] . " پس راندگی‌ها " یعنی آنجا که غرایز و تمایلات انسان ، میل به بروز و ظهور دارند ، ولی انسان مانع بروز و ظهور آنها می‌شود ( به‌ قول او سانسور می‌کند ) ، عادات و عرف اجتماعی اجازه نمی‌دهد که قسمتی از روان خودآگاه انسان [ بروز کند ] . مثلا انسان بر یک امری خشم گیرد [ ولی‌ نتواند خشم خود را ارضا کند ] . البته بیشتر تکیه فروید روی تمایلات جنسی‌ است : انسان از نظر جنسی تمایلی پیدا می‌کند ولی شرائط و محیط اجتماعی‌ اجازه بروز نمی‌دهد . چاره‌ای نمی‌بیند الا اینکه این میل و به اصطلاح این عشق‌ را فراموش کند . مثلا به خیابان می‌رود ، چشمش به یک صورت می‌افتد ، دلش به دنبال چشم می‌رود [١] . ولی انسان حس می‌کند که نمی‌شود دنبالش‌ را گرفت ، راه بسته است . چاره‌ای نمی‌بیند جز اینکه فراموش کند .
فراموش هم می‌کند ولی در واقع فراموش نکرده است ، قضیه فراموش شدنی‌ نیست . وقتی آن میل دید که به او اجازه بیرون آمدن از این طرف نمی‌دهند ، از آن دروازه دیگر که در روان انسان وجود دارد می‌گریزد و به روان‌ ناخودآگاه دیگر که در روان انسان وجود دارد می‌گریزد و به روان ناخودآگاه‌ می‌رود . این احساس و تمایل همیشه می‌داند که اگر بخواهد بیرون بیاید فورا می‌گویند : برو گم شو ! و اجازه بیرون آمدن به او نمی‌دهند . اما او که‌ نمی‌توا ند برای همیشه [ در روان ناخودآگاه ] بماند . چه

[١] به قول شاعر :

دل برود چشم چو مایل بود

دست نظر ، رشته کش دل بود

عجیب است که این شعر را کسی گفته که تبلیغ عریانی کرده است .