وجود آمده است که آن هم نوع خاصی از روانشناسی است ولی با روانشناسیها و علم النفس‌های گذشته تفاوت عظیمی دارد و لذا اسم آن را " روانکاوی " گذاشته‌اند . ر وانکاوی ، خود نوعی علم النفس و روانشناسی است که به‌ روان ناخودآگاه انسان مربوط می‌شود نه به روان خودآگاه او ، یعنی کشف شده‌ است که روان انسان دو حوزه و دو بخش دارد : بخش خودآگاه که همان بخشی‌ است که بشر از قدیم الایام می‌شناخته است ، و بخش ناخودآگاه که امروز سر پنجه علم توانسته است به آن دست بیندازد .
فرق روان خودآگاه با روان ناخودآگاه چیست ؟ روان خودآگاه یعنی‌ قسمتهایی از روح و روان ما ، که وجود آنها را در خودمان درک می‌کنیم و به‌ وجود آنها آگاهیم . مثلا در ما احساس به معنای حس کردن ( کار حواس‌ ظاهری ) وجود دارد . چشم ما می‌بیند و خود ما هم آگاهیم که چشممان می‌بیند . قوه حافظه ما آنچه را که احساس کرده‌ایم در خود نگاه می‌دارد . خود ما آگاهیم که یک قوه حافظه داریم ، گاهی می‌گوئیم قوه حافظه‌ام ضعیف شده یا قویتر شده است ، قوه حافظه من از قوه حافظه فلان شخص کمتر یا بیشتر است‌ . همچنین آگاهیم که تعقل و تفکر [١] داریم ، [ یعنی ] تفکرها داخل حوزه‌ خودآگاه وجود ماست . در ما یک سلسله تمایلات ، رغبتها ، شهوتها ، نفرتها ، ترسها ، و امثال اینها وجود دارد . ما خودمان وجود اینها را احساس می‌کنیم . اگر در ما رغبت به مقام هست ، خودمان هم وجود این‌ رغبت را احساس می‌کنیم ، می‌فهمیم که دلمان می‌خواهد

[١] در جلسات گذشته که درباره مرحله شناسایی منطقی بحث می‌کردیم صحبت‌ ما راجع به همان تفکر بود .