مساله شناخت - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٦

و معنا ندارد ، یا مثلا به بندگانش می‌گوید من از شما تشکر می‌کنم ؟ ! خدا را به حکم اینکه تقدیر و قدردانی می‌کند ، « لا یضیع اجر المحسنین »[١] . ارزش شناسی می‌کند " شکور " می‌گویند ، یعنی اعمال نیک و بد ، عمل‌ صالح و فاجر را در یک میزان نمی‌گذارد : « ام نجعل الذین امنوا و عملوا الصالحات کالمفسدین فی الارض ام نجعل المتقین کالفجار » [٢] آیا ما چنین هستیم که هر دو را یک جور حساب کنیم ؟ « هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون »[٣] [ آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند مساوی هستند ؟ ] نه ، چنین چیزی نیست . از این جهت که خدا فضیلت و کوشش و حرکت بشر را ، حسن نیت و خلوص بشر را قدردانی می‌کند [ به خدا " شکور " گفته می‌شود ] .
بنده شکور یعنی چه ؟ یعنی بنده‌ای که خدا نعمتی را به او داده است و او آن نعمت را تقدیر می‌کند . تقدیر نعمت یعنی چه ؟ قدر نعمت را بشناسد یعنی چه ؟ این مسئله‌ای است که از قدیم مطرح بوده و همه اینطور تعریف‌ کرده‌اند و تعریفش هم خیلی روشن است ، یعنی آن نعمت را در مسیری که‌ برای آن آفریده شده است به کار برد . " شکر " یعنی به کار بردن نعمت‌ حق در مسیری که خدای متعال آ ن نعمت را برای آن آفریده است . شکر نعمت‌ دست ، گفتن " الهی شکر " نیست ، الهی شکر خبر از شکر است نه خود شکر . مثل اینکه " استغفرالله ربی و اتوب الیه " صیغه توبه است نه خود توبه . برخی میان صیغه توبه و خود توبه اشتباه می‌کنند ، توبه یعنی‌ پشیمانی