« والقمر اذا تلیها ٠ و النهار اذا جلیها ٠ و اللیل اذا یغشیها ٠ والسماء و ما بنیها ٠ و الارض و ما طحیها ٠ و نفس و ما سویها ٠ فالهمها فجورها و تقویها ٠ قد افلح من زکیها ٠ و قد خاب من دسیها »[١] . اول طبیعت را ذکر می‌کند : سوگند به تابش صبحگاه خورشید ، سوگند به ماه چون پیروی‌ آفتاب کند ، سوگند به روز چون خورشید را جلا دهد ، سوگند به شب آنگاه که‌ جهان را فرا می‌گیرد ، سوگند به آسمان و آنکه آن را بنا کرد ، سوگند به‌ زمین و آنکه آن را گسترد ، سوگند به نفس و جان انسان ، سوگند به اعتدال‌ روح انسان ( چه زیبا می‌گوید قرآن ! به خدا انسان اشکش جاری می‌شود از زیبائی و لطف این آیات ) ، قسم به جان انسان ، قسم به اعتدال جان انسان‌ ، به این اعتدال خلقت ، که فجور و تقوای [ نفس را به او الهام کرد [٢] ] . بعد می‌گوید : « قد افلح من زکیها »رستگار شد آنکه نفس خودش را پاک کرد . ای آقای عالم ! ای آقای فیلسوف ! ضعفهای خودت را باید بر طرف کنی . اینکه من در لابراتوار هستم کافی نیست ، باید آدم بود . اگر می‌خواهی شناخت داشته باشی ، شرط شناخت صحیح داشتن آدم بودن است . آدم‌ باش ، برو در لابراتوار ، آدم باش برو سر کلاس ، آدم باش و فکر کن ، آدم باش و تدریس کن ، آدم باش و سر کلاس استاد بنشین .

[١] سوره شمس ، آیات ١ تا . ١٠ [٢] فجور یعنی انفجار ، تقوی یعنی پاکی . قرآن گناه را نوعی انفجار می‌بیند لذا فجور می‌گوید . تعبیر کردن به فجور در مورد گناه خیلی معنی‌ خاص دارد . تعبیراتی که قرآن راجع به ثواب و گناه دارد خیلی مهم است ، گاهی گناه را " فجور " می‌نامد ، گاهی " اثم " می‌نامد و گاهی " وزر " ( بار سنگین ) . به قدری نکات لطیف و دقیق روانشناسی [ در این‌ تعبیرات ] هست که اصلا سابقه ندارد .