می‌گوید : « و جعل لکم السمع و الابصار »به شما چشم و گوش داد ، حواس‌ داد ، یعنی ابزار دانستن داد . نمی‌دانستید ، نمی‌شناختید ، این ابزار را داد که بشناسید . « و الافئده لعلکم تشکرون ». آیا قرآن فقط به حواس‌ قناعت کرد ؟ نه ، پشت سرش آن چیزی [ را ذکر می‌کند ] که در اصطلاح قرآن‌ به آن " لب " و یا " حجر " گفته می‌شود - و هر زبانی حق دارد هر لغتی‌ را به جای آن به کار ببرد - آن چیزی که مرکز تفکر است . گاهی می‌گوید افرادی دل ندارند ( معلوم است که منظور این قلب طبی و گوشتی نیست ) .
و خدا برای شما دلها قرار داد . بعد از چشم و گوش ، دل [١] دل را ذکر می‌کند ، یعنی همان قوه‌ای که تجزیه و ترکیب می‌کند ، تعمیم می‌دهد ، تجرید می‌کند ، قوه‌ای که نقش بسیار اساسی در شناخت دارد .

لغت شکر در قرآن

« لعلکم تشکرون ». این خیلی مهم است : باشد که شما سپاسگزاری کنید .
یعنی چه ؟ ممکن است بگوئید یعنی " خدایا شکرت که به ما چشم و گوش‌ دادی " . نه ، اتفاقا یکی از لغات قرآن که شناختن آن خیلی لازم است ، لغت " شکر " است . اصلا لغت شکر معنایش تقدیر است ، یعنی قدردانی‌ کردن . شکر یعنی قدردانی . به همین دلیل به خدا " شکور " گفته می‌شود .
چرا به خدا " شکور " می‌گویند ؟ آیا یعنی خدا خودش را شکر می‌کند ؟ ! این که غلط است

[١] [ درباره مفهوم دل به اصطلاح قرآنی و اصطلاح عرفانی ، استاد در چند صفحه بعد تحت عنوان ابزار دل توضیح می‌دهند ] .