اما قرآن هرگز چنین حرفی نمی‌زند . قرآن داستان نزدیک شدن آدم به آن‌ درخت را بعد از داستان " « و علم ادم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکه‌ فقال انبئونی باسماء هؤلاء ان کنتم صادقین »" [١] ذکر کرده است ، یعنی آدم پیش از آن که به بهشت برود و به او بگویند اینجا بمان ، چشمش‌ باز شده بود و همه حقایق عالم را آموخته بود ، آدم بود و در بهشت بود نه‌ یک حیوان چشم بسته‌ای در بهشت بود که با خوردن آن میوه چشمش باز شد .
آدم بود که رفت به بهشت . چون آدم بود ، عارف بود ، شناخت داشت ، شناسایی داشت و حقایق را می‌دانست . آدم را از این جهت بیرون کردند که‌ از آدمیت خارج شد ، با آنهمه علم و معرفت اسیر هوی [١] و هوسش شد ، اسیر یک حرص شد ، اسیر یک وسوسه و طمع شد . به او گفتند اینجا جای آدم‌ است . آدم نا آدم شد که از بهشت سقوط کرد . آدم به لوازم شناخت خود ، به لوازم شناسایی خود عمل نکرد . شناخت ، جهان‌بینی می‌دهد ، جهان‌بینی‌ ایدئولوژی می‌دهد ، و ایدئولوژی عمل می‌خواهد . من آدم هستم ، همه حقایق را می‌دانم ، این " می‌دانم " به من جهان را به شکل خاص نشان می‌دهد ، و چون‌ جهان را اینگونه می‌بینم پس " باید و نباید " دارم . ولی من به باید و نباید نگاه نکنم ، مسؤولیت احساس نکنم ، یک وسوسه‌گر بیاید و بگوید " آن درخت ، درخت جاودانگی است ،

[١] بقره : . ٣١