مساله شناخت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٤

که آنها گفته‌اند عجالتا مطرح نمی‌کنم ، فقط یک مورد از قرآن کریم و یک‌ فراز از کلمات امیرالمؤمنین ( نه از نهج‌البلاغه بلکه از دعای کمیل ) نقل‌ می‌کنم و فعلا از این قسمت مطلب رد می‌شوم .
در قرآن مجید در سوره مبارکه طه می‌فرماید : « فانه یعلم السر و اخفی [١] . خدا آگاه به راز است ، آگاه به پنهان است ، و آگاه به پنهان‌تر از پنهان است . این " پنهان‌تر از پنهان " چیست ؟ برای انسان چیزی پنهان‌تر از این نیست که امری را در دل خود پنهان کند . اگر انسان چیزی را در دل خاک یا هر جای دیگر پنهان کند ممکن است کسی‌ پیدا کند . ولی اگر چیزی به صورت سر باشد ، یعنی اصلا از درون دل بیرون‌ نیاید ، چیزی مخفی‌تر از آن برای انسان نیست . از امام سؤال شد : چرا قرآن می‌گوید خدا راز را می‌داند و از راز پنهان‌تر را هم می‌داند ؟ از راز مخفی‌تر چیست ؟ امام فرمود : " از راز پنهان‌تر " آن چیزی است که در روان تو وجود دارد و خودت نمی‌دانی و فراموش کرده‌ای .
علی ( ع ) در دعای کمیل می‌فرماید : « الذین وکلتهم بحفظ ما یکون منی » " تو ملائکه‌ای را بر من موکل کردی [٢] ، آنها را مأمور من کردی و تمام‌ اعمال مرا ضبط و ثبت می‌کنند " . بعد برای اینکه مردم چنین خیال و توهمی‌ نکنند که خدا که ملائکه را فرستاده العیاذبالله مثل کسی است که به مأمور احتیاج دارد و خودش به تنهایی نمی‌تواند ، یا شریک در ملک و به تعبیر قرآن " ولی از ذل " دارد می‌فرماید : « و کنت انت الرقیب علی من‌ ورائهم » تو خودت باز بر

( سوره‌ق ، آیه ١٨ ) .