حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - ٦/ ٥ رعايت انصاف در معاشرت با مردم

زمين كردم و خداوند، از آن، روزىِ بسيار نصيب كرد. روزى آن مرد آمد و نصف درهم خود را طلب كرد. من هم هجده هزار درهم به وى دادم. خدايا! اگر آن كار را از ترس تو انجام دادم، اين سنگ را از درِ غار بردار.

سنگ، كمى كنار رفت، به اندازه‌اى كه يكديگر را مى‌ديدند.

سومى گفت: بار خدايا! تو مى‌دانى كه پدر و مادرم در خواب بودند و من براى آنان، كاسه‌اى بزرگ، شير آوردم. ترسيدم اگر ظرف شير را بگذارم، حشره‌اى يا گزنده‌اى در آن بيفتد و نخواستم آنان را از خواب، بيدار كنم و آنان را ناراحت سازم. پس خودم همان جا ايستادم تا بيدار شدند و شير را نوشيدند. بار خدايا! اگر اين كار را براى تو انجام دادم، اين سنگ را از جلوى ما بردار.

آنگاه، سنگ، كاملًا به كنار رفت و راه آنان باز شد.

سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه با خداوند راستى كند، پيروز مى‌شود.

٦/ ٥

رعايت انصاف در معاشرت با مردم‌

٢٢٧. امام على عليه السلام: چه سخن حكيمانه جامعى است اين سخن كه: آنچه براى خود دوست مى‌دارى، براى ديگران [نيز] دوست بدار، و آنچه براى خود نمى‌پسندى، براى ديگران [نيز] نَپسند.

٢٢٨. امام على عليه السلام: براى نادانى آدمى همين بس كه از ديگران، در آنچه خودش [نيز] انجام مى‌دهد، خُرده بگيرد!

٢٢٩. امام على عليه السلام: بدترينِ مردم، كسى است كه پيجوى عيب‌هاى مردم باشد و نابيناى عيب‌هاى خويش.

٢٣٠. امام على عليه السلام: در نامه به فرزندش حسن عليه السلام: فرزندم! خودت را ترازو ميان خود و ديگران قرار ده. پس آنچه براى خود دوست مى‌دارى، براى ديگران [نيز] دوست بدار، و آنچه براى خود نمى‌پسندى، براى ديگران [نيز] نپسند.