حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٦ - ٣/ ١ ابو ذر غفارى

٣/ ١

ابو ذر غِفارى‌

جُندَب بن جُناده، كه به كنيه‌اش (ابو ذر) مشهور است، صداى رساى حق، فرياد بلندِ فضيلت و عدالت، از صحابيان والا مقام و از پيش‌گامان ايمان و از استوارْگامان صراط مستقيم بود. او پيش از اسلام، موحّد بود و از بت‌پرستى تَن زده بود. او از باديه به مكّه آمد و آيين حق را با همه وجود پذيرفت و آيات الهى را نيوشيد.

ابو ذر را چهارمين و يا پنجمين كسى دانسته‌اند كه اسلام را پذيرفته و اسلام‌جويى و حق‌خواهى و باور به آيين جديد را از آغازين روز، آشكارا اظهار كرده بود.

او در استوارگامى، راستگويى و صراحت لهجه، بى‌بديل بود. پيامبر خدا، در كلامى جاودانه به پاس اين ويژگى والاى او فرمود:

ما أظَلَّتِ الخَضراءُ و ما أقَلَّتِ الغَبراءُ أصدَقَ لَهجَةٍ مِن أبي ذَرٍّ.

آسمان، بر كسى سايه نيفكنْد و زمين، كسى را بر پشت خود نگرفت كه راستگوتر از ابو ذر باشد.

ابوذر، از معدود كسانى است كه در هنگامه ديگرسانى‌هاى پس از پيامبر صلى الله عليه و آله، حريم حق را پاس داشت و جان خويش را سپر دفاع از جايگاه والاى ولايت على عليه السلام ساخت و از سه نفرى است كه هرگز از آن بزرگوار، جدا نشدند.

در والايى‌ها و فضليت‌هاى ابو ذر، بايد از نماز گزاردن او بر پيكر مطهّر بانوى اسلام، حضرت زهرا عليها السلام نيز ياد كرد. او از معدود كسانى است كه در آن هنگامه آميخته به رنج و غم، بر پيكر فاطمه زهرا عليها السلام نماز خواندند.

خروش او عليه بيداد، شُهره تاريخ است. او اسراف، تبذير و بخشش‌هاى ناهنجار خليفه سوم را برنتابيد و عليه آنها خروشيد و تحريف‌هايى را كه مى‌خواستند براى پشتوانه‌سازى اين حاتم‌بخشى‌ها درست كنند، نيارَست و بر خليفه و توجيه‌گرى كعب الأحبار، طعن زد و خليفه، او، اين فريادِ رساى‌