حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٤ - ٣/ ٢٢ عامر بن واثله

خدا و مسلمانان از طريق او پيش مى‌رفتند؟ پس كجا مى‌چرخيد و كجا مى‌رويد و به چه كس رغبت مى‌ورزيد و از چه كس باز مى‌مانيد؟![١]

٣/ ٢٢

عامر بن واثله‌

عامر بن واثلة بن عبد اللّه كِنانى لَيثى كه بيشتر با كنيه‌اش «ابو طُفَيل» از او ياد مى‌كنند در سالى كه نبرد احُد روى داد، به دنيا آمد و هشت سال از روزگار پيامبر خدا را درك كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله را ديد و آخرين نفر از صحابيان است كه زندگانى را بدرود گفت. او خود مى‌گفت: من، تنها بازمانده‌اى هستم كه پيامبر خدا را ديده است.

او از ياران و معتمدان و از دوستداران و پيروان و شيفتگان على عليه السلام بود و در نبردها همراه او بود. او كه از سخنورى بهره‌اى شايسته داشت و شعر را به زيبايى مى‌سرود و در نبرد نيز رزم‌آورى بى‌باك بود، در صِفّين، بارها خطابه خواند و به آوردگاه رفت و با شعر سرشار از شعورش على عليه السلام را ستود و به استوارگامى ياران امام عليه السلام باليد و بر فضيحت‌آفرينان اموى طعن زد و آنان را رسوا ساخت.

او به سال ١٠٠ هجرى درگذشت.

نصر بن مزاحم، او را با عنوان «از شيعيان مُخلص»، ياد نموده و مواضع والاى او را گزارش كرده است.

عامر بن واثله، در انتقامجويى از قاتلان ابا عبد اللّه الحسين عليه السلام، پرچمدار مختار بود. برخى او را «كيسانى» پنداشته‌اند، كه اين ديدگاه، مقبول همگان نيست و بر فرض صحّت، او از اين عقيده بازگشته است.

چيرگى او بر سخن و معارف حق و تسلّطش بر كتاب الهى به او اين امكان را داده بود كه در دفاع از حق، به استوارى سخن بگويد و از حق، دفاع كند و ناشايستگان را

[١] الاختصاص: ص ١٢١.