حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٢ - ٣/ ٤٠ هاشم بن عتبه

داد. وی را با کنیه «ابوالفضله شناسانده اند و به دلیل زیبایی چهره اش، او را «قمر بنی هاشم (ماه هاشمیان)» می خواندند. امام صادق نیرومندی جسم و جان عباس \* را ستوده و فرموده است:

كان عمنا العباس نافذ البصيرة، صلب الإيمان، جاهد مع أبي عبد الله الحسين، أبلى بلاء حسنا و مضى شهيدا. عموی ما عباس، دارای بصیرت کامل و ایمان استوار بود و همراه ابا عبد الله الحسین علیه السلام نبرد کرد و آزمایشی نیکو داد و شهید شد.

آن گاه که در کربلا تشنگی یاران سید الشهدا شدت یافت، وی به دعوت امام حسین به همراه سی سوار و بیست پیاده ، به سوی آب رفتند و پس از نبرد سنگین با دشمن، مشکهای آب را به خیمه ها آوردند.١ عباس ، بارها برای خیمه ها آب آورد و از همین رو، به «سقا» مشهور شد.

او در سخت ترین لحظات زندگی و در حالی که با مرگ فاصله ای نداشت، به همراه برادرانش، بر حمایت از امام \* پای فشرد و امان نامه شمر را رد کرد و فرمود: خدا ، تو و امان نامه ات را نفرین کند! آیا به ما امان میدهی، در حالی که فرزند پیامبر خدا در امان نیست؟» .۲

شب عاشورا که امام حسین به همه یاران خود، اجازه بازگشت داد و همگی سر به زیر افکندند، عباس ، سکوت شب را شکست و به امام گفت: «چرا چنین کنیم؟ برای آن که بعد از تو باقی بمانیم؟ خدا هرگز چنین روزی را نیاورده .۲

او در روز عاشورا، پرچمدار لشکر حق بود٤ و در پاسداری از جان مولایش لحظه ای درنگ نکرد و همواره برادر را بر خویش مقدم داشت. از این رو، در

١. تاريخ الطبری : ج ۵ ص ۴۱۲.

۲، تاریخ الطبری : ج ۵ ص ۴۱۵. ٣

٣. تاريخ الطبری: ج ۵ ص ۴۱۹

۴. المناقب، این شهر آشوب، ج ۴ ص ۱۰۸.