حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥١ - ٦/ ٢ توبه

هنوز يك پايم در دهليز بود و پاى ديگر در حياط كه فرمود: «اى ابو بصير! به عهد خود نسبت به دوستت وفا كرديم».

٢٢١. الكُنى و الألقاب: ابو نصر، بِشْر بن حارث بن عبد الرحمن، اهل مرو بود و در بغداد، سكونت داشت. وى، عارف و زاهد مشهور و يكى از مردان اهل معنا و طريقت بود. مى‌گويند: وى، فرزند صاحبان ديوان و اميران و اهل عيش و نوش بود. سپس، توبه كرد. سبب توبه‌اش را چنين گفته‌اند: ... امام كاظم عليه السلام از درِ خانه وى در بغداد مى‌گذشت كه صداى لهو و لعب و موسيقى و نِى از آن خانه شنيد. كنيزى از خانه بيرون آمد و خاكروبه در دست داشت. آن را بيرون خانه ريخت. امام كاظم عليه السلام به وى فرمود: «اى كنيز! صاحب اين خانه، بنده است يا آزاد؟».

گفت: آزاد است.

فرمود: «درست مى‌گويى. اگر بنده بود، از مولاى خود مى‌ترسيد».

وقتى كنيز، وارد خانه شد، مولايش كه بر بساط شراب نشسته بود، پرسيد: چرا دير كردى؟

گفت: مردى با من، چنين گفت.

بِشر، با پاى برهنه از خانه بيرون آمد تا امام كاظم عليه السلام را ملاقات نمود و به دست او توبه كرد و عذرخواهى نمود و از شرم رفتارش گريست.

٢٢٢. امام صادق عليه السلام: عابدى در بنى اسرائيل بود كه هيچ از دنيا استفاده نمى‌كرد. [روزى‌] شيطان، نعره زد و لشكريانش را جمع نمود و گفت: چه كسى مى‌تواند اين عابد را از راه به دَر كند؟

يكى گفت: من.

شيطان پرسيد: چگونه؟

گفت: از طريق زنان.

شيطان گفت: نمى‌توانى. اين عابد، زنان را تجربه نكرده است.

ديگرى گفت: من [مى‌توانم‌].

پرسيد: چگونه؟

گفت: از راه مى‌گسارى و خوش‌گذرانى.

شيطان گفت: نمى‌توانى. او اين كاره نيست.