حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩ - ب بيكارى

اين آفات، عبارت‌اند از:

الف همنشين ناشايسته‌

مصاحب ناشايسته و ناجنس، به دليل آن كه زمينه‌ساز انواع فسادها و آلودگى‌هاى اخلاقى و عملى است، از همه آفات جوانى خطرناك‌تر است. به گفته پيامبر خدا:

مَثَلُ جَليس السّوءِ مَثَلُ القَينِ، إن لَم يُحَرِّق ثَوبَكَ أصابَكَ مِن ريحِهِ.[١]

همنشين بد، مانند [كارگاه‌] آهنگرى است كه اگر لباست را نسوزاند، بوى بدش آزارت مى‌دهد.

خطر همنشين بد تا آنجاست كه ستمگر در دوزخ، دو دست حسرت با دندان مى‌گزد و مى‌گويد:

«يا وَيْلَتى‌ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلًا.[٢]

واى بر من! كاش فلان شخص را به دوستى صميمانه برنگزيده بودم».

از اين رو، در آسيب‌شناسى جوانان، مسئله همنشين، بيشترين اهمّيت را دارد و بدون اين آفت‌زدايى، پيشگيرى از هيچ آفتى امكان‌پذير نيست و به گفته حافظ شيرازى: