حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١ - الف معرفت

اديان الهى بر پايه حكمت، استوار است و منافع و مصالح جامعه در همه ابعاد مديريتى اقتضا مى‌كند كه در نظام دينى، جوانانِ شايسته، بيشترين نقش را ايفا كنند.

دو. مقدّمات شكوفايى جوان‌

بخش دوم حكمت‌نامه، با استناد به قرآن و سخنان نورانى اهل بيت عليهم السلام توضيح مى‌دهد كه فرصت جوانى براى هر جوانى، بهار شكوفايى استعدادهاى انسانى نيست؛ بلكه بهره‌گيرى از اين فرصت، نياز به مقدّماتى دارد كه بايد توسّط جوانان، فراهم گردد. كوتاهى در به دست آوردن اين مقدّمات، در واقع، به معناى هدر دادن فرصت گران‌بهاى جوانى است. اين مقدّمات، عبارت‌اند از:

الف معرفت‌

نخستين مقدّمه حركت در مسير شكوفايى و تكامل، معرفت است. به گفته امام على عليه السلام:

ما مِن حَرَكَةٍ إلَّا و أَنتَ مُحتاجٌ فيها إلى مَعرِفَةٍ.[١]

هيچ حركتى نيست، مگر اينكه در آن به آگاهى نيازمندى.

در فصل اوّل از بخش دوم حكمت‌نامه، با الهام از قرآن و احاديث اسلامى، به انواع معارفى كه جوانان براى بهره‌گيرى از استعدادهاى خود به آنها نياز دارند، اشاره شده است؛ امّا جوانان عزيز بايد توجّه داشته باشند كه مهم‌ترين معرفتى كه آنان را در مسير كمال انسانى و بهره‌گيرى از بهار جوانى يارى مى‌دهد، خودشناسى است.

اين معرفت، جوانان را از خطر بيمارى احساس بى‌هويتى كه در عصر حاضر، نسل جوان را در سطح جهان جدّا تهديد مى‌كند، رهايى مى‌بخشد.

[١] ر. ك: ص ٧٥ ح ٤٩.