حكمت نامه جوان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٨ - ٣/ ١٩ جوانى اهل معرفت

فرمود:

نَعَم، إنَّهُم رَجَعوا و فيهِم دَمٌ فَاستَنظَروا رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله إلى قابِلٍ، فَرَجَعوا فَفَزِعوا مِن دَمَهِم وَ اصطَلَحوا، و أقبَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله مَعَهُم.

آرى. آنان بازگشتند، در حالى كه ميانشان جنگ و خونريزى بود. پس منتظر شدند تا در سال بعد، پيامبر خدا را ببينند. پس بازگشتند و از خونريزى بيزار شدند و صلح نمودند و پيامبر صلى الله عليه و آله با آنان آمد.

امام صادق عليه السلام از سهل، ياد كرد و فرمود:

ما سَبَقَهُ أحَدٌ مِن قُرَيشٍ و لا مِنَ النّاسِ بِمَنقَبَةٍ.

نه از قريش و نه از ديگر مردم، كسى در فضيلت و كمال، بر او پيشى نگرفت.

٣/ ١٩

جوانى اهل معرفت‌

نوجوانى كه به سنّ بلوغ نرسيده بود، بر پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كرد و از شادمانى به پيامبر صلى الله عليه و آله لبخند زد. پيامبر صلى الله عليه و آله به وى فرمود:

أ تُحِبُّني يا فَتى؟

جوان! آيا مرا دوست دارى؟.

گفت: بلى، به خدا سوگند، اى پيامبر خدا!

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

مِثلَ عَينَيكَ؟

مانند چشمانت؟

گفت: بيشتر.

فرمود:

مِثلَ أبيكَ؟

مانند پدرت؟