حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - ٧/ ٩ سخن امام در كنار قبر برادر

٦٩٦. الأمالى، طوسى‌ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهما السلام: بيمارى، پاداشى ندارد؛ امّا هيچ گناهى از بنده را وا نمى‌گذارد، جز آن كه آن را مى‌زدايد. البتّه پاداش، فقط در گفتن با زبان و عمل با اعضاست و خداوند، با كَرَم و فضل خويش، بنده را به دليل درستىِ نيّت و باطن شايسته‌اش به بهشت درمى‌آورد.

٧/ ٨ بزرگ‌ترين مصيبت‌

٦٩٧. الكافى‌ به نقل از عبد اللّه بن وليد جُعفى، از مردى، از پدرش: چون اميرمؤمنان، شهيد شد، امام حسن عليه السلام خبرِ مصيبت را براى امام حسين عليه السلام كه در مدائن بود، فرستاد. امام حسين عليه السلام چون نامه را خواند، فرمود: «واى! چه مصيبت بزرگى، هر چند پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:" هر كس از شما به مصيبتى گرفتار آمد، مصيبتِ از دست دادن مرا به ياد آورد كه مصيبتى از آن بزرگ‌تر به او نمى‌رسد"! درود خدا بر او باد كه راست گفت».

٧/ ٩ سخن امام در كنار قبر برادر

٦٩٨. عيون الأخبار از امام حسين عليه السلام (در مرثيه‌اى كه كنار قبر برادرش امام حسن عليه السلام خواند): اى ابو محمّد! خدايت رحمت كند. حق را در هرجا كه گمان وجودش مى‌رفت، مى‌پاييدى و هنگامى كه باطل، در هنگامه‌هاى تقيّه، فرود

مى‌آمد، با خوش‌فكرى تمام، خدا را مقدّم مى‌داشتى و با چشمى تيزبين، امور بزرگ و نهان دنيا را مى‌ديدى و دستى پاك و بى هيچ آلودگى را بر آن مى‌گشودى و با كمترين هزينه‌اى، زبانِ تيز دشمنانت را باز مى‌داشتى. چگونه چنين نباشد، كه تو پسرى از تبارِ نبوّت و شيرخوار حكمتى و به سوى رحمت و خوش‌بويى و بهشتى پُرنعمت، روانى؟ خداوند، پاداش ما و شما را بر اين مصيبت، بزرگ بدارد و به ما و شما، تسليت و سوگوارى شايسته عطا كند.