حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨١ - ٨/ ٣٤ در عذرخواهى از نيازمند

٨/ ٣٤ در عذرخواهى از نيازمند

فقيرى از خانه‌اش خارج شد و كوچه‌هاى مدينه را پيمود و به خانه امام حسين عليه السلام رسيد. درِ خانه را كوبيد و شعر زير را سرود:

كسى كه به تو اميد بسته‌

و حلقه در خانه تو را به صدا درآورده، نااميد باز نگشته است.

تو سر تا پا، سخاوتى و معدنِ بخششى‌

و پدرت، كشنده فاسقان است.

امام حسين عليه السلام نماز مى‌خواند. نمازش را كوتاه كرد و به سوى او آمد و آثار گرفتارى و نادارى را در او ديد. به خانه باز گشت و قنبر را صدا زد. او پاسخ داد: بله، اى پسر پيامبر خدا!

[امام عليه السلام به او] فرمود: «آيا از مخارج زندگى ما چيزى در نزد تو مانده است؟».

گفت: دويست درهم هست كه فرموده‌اى آن را ميان خانواده‌ات تقسيم كنم.

فرمود: «همان را بياور. كسى آمده كه از خانواده‌ام به آن، سزاوارتر است».

سپس، آن را گرفت و از خانه خارج شد و در حال دادن آن به مرد عرب، چنين سرود:

«اين را بگير و من از تو پوزش مى‌خواهم‌

و بدان كه من نسبت به تو مهربانم.

اگر ما در زندگى بهره‌اى داشتيم‌

آنگاه، بارانِ بخشش ما بر تو فرو مى‌ريخت.

امّا روزگار بر ما تنگ گرفته است‌

و دستان ما اينك از بخشش‌هاى فراوان، كوتاه است».

اعرابى، آن را گرفت و باز گشت، در حالى كه مى‌گفت:

شما پاكانى امين هستيد

و هرجا ياد شويد، بر شما درود مى‌فرستند.

شما و فقط شما، والايانى هستيد كه علم به قرآن، نزد شماست‌

و نيز آنچه سوره‌ها بر آن مشتمل است.

كسى كه از تبارِ على نيست‌

ديگر افتخارى ميان مردم ندارد.