حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٣ - ١٠/ ١١ قافيه«ز»

١٠/ ١٠ قافيه «ر»

آيا دنيا و همه آنچه در آن است‌

جز سايه‌اى است كه با روز، به پايان مى‌رسد؟

بينديش كه سرداران‌

و صاحبان اسبان و شتران كجا رفتند

و بزرگان قدرت و دليران بى‌باك‌

و افتخارآفرينان پيشين كجايند

و خلفاى متكبّر و گردنكش‌

كه يكى از پس ديگرى آمدند و رفتند، كجايند.

گويى كه نبوده‌اند و يا آفريده نشده‌اند

آيا كسى مى‌تواند از نابودى، در امان باشد؟

١٠/ ١١ قافيه «ز»

آيا انسان از سرِ خودخواهى به مال دنيا مى‌نازد

و خود را بدان گرامى مى‌شمرد، در حالى كه دنيا از دست مى‌رود؟!

و دولت دنيا را ديوانه‌وار مى‌طلبد

در حالى كه دولت آن، با رسوايى‌ها همراه است؟!

ما و همه جهانيان، مانند مسافرانى هستيم كه‌

زمان كوچمان، با شتاب، نزديك مى‌شود.

در حالى كه با همه شادى‌ها و غم‌هايى كه در دنيا داشته‌ايم‌

آن را نيازموده‌ايم و به حقيقت آن، جاهليم.

آيا نمى‌دانيم كه دنيا جاى ماندن نيست‌

و راه ديگرى جز عبور كردن از آن نيست؟