حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٩ - ١٠/ ١٧ قافيه«ظ»

١٠/ ١٦ قافيه «ط»

انسان را ننگ و عار، همين بس كه او را

از مقام بلند انسانى، رو به پستى و انحطاط ببينى:

بر انجام دادن كارهاى نكوهيده حريص باشد

و از كارهاى نيك، گسسته و به آنها بى‌نشاط باشد.

از بالاى مجلس، امر و نهى كند

با اشاره دستانش به خادمان.

بپندارد كه رامشگرى و خوش‌گذرانى‌

جواز گذشتن از صراط است.

به حقيقت كه اين بدبخت، زيانكار و گم‌راه گشته است‌

و شاه‌رگ قلب او، پاره شده است.

١٠/ ١٧ قافيه «ظ»

هرگاه انسان به خود، خيانت كند

هيچ كس اميد ندارد كه وى حريمش را حفظ كند.

چنين كسى، نه وفايى دارد و نه تقوايى‌

و به هيچ اندرزى گوش فرا نمى‌دهد.

زهد انسان متّقى، به تراشيدن سر

و پوشيدن لباس‌هاى خشن نيست‌

بلكه به هدايت يافتن در گفتار و كردار

و به اصلاح رفتار و خاكسارى هميشگى نگاهش [در دنيا] است.

نيز به انجام دادن كارهايى است كه رهايى‌بخش و رشد دهنده‌اند

و باعث رهايى انسان از شراره‌هاى آتش دوزخ مى‌شوند.