٧٥٠. الخصال‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: امام على عليه السلام در مسجد جامع كوفه بود كه مردى از شام به نزد ايشان آمد و سؤال‌هايى پرسيد و از جمله گفت: مرا از پنج پيامبر عربْ زبان آگاه كن.

فرمود: «هود، صالح، شعيب، اسماعيل و محمّد كه درودهاى خدا بر همه آنان باد».

٧/ ٤٢ فضيلت شهداى خاندان امام حسن‌

٧٥١. الإقبال‌ به نقل از خلّاد بن عمير كِندى: بر امام صادق عليه السلام در آمدم. فرمود: «آيا اطّلاعى از خاندان امام حسن عليه السلام كه آنها را از پيش ما بُردند، داريد؟» ....

گفتيم: اميد داريم كه خدا عافيتشان دهد.

فرمود: «آنان كجا و عافيت كجا؟!». سپس گريست تا آنجا كه صداى گريه‌اش بلند شد و ما نيز گريستيم.

سپس فرمود: «پدرم از فاطمه دختر امام حسين عليه السلام برايم نقل كرد كه از پدرش كه درودهاى خدا بر او باد شنيده كه به او فرموده است:" از [نسل‌] تو چند نفر در [كنار] رود فرات، كشته مى‌شوند (/ به مصيبت آنها دچار مى‌شوى) كه نه پيشينيان به آنها رسيده‌اند و نه ديگران به آنها مى‌رسند" و از نسل فاطمه عليها السلام، جز اينها كسى نمانده است».

٧٥٢. مقاتل الطالبيّين‌ به نقل از يحيى بن عبد اللّه، از [تنها] كسى كه از ميان هشت نفر

نجات يافت: چون ما را به زندان بردند، على بن حسن گفت: خدايا! اگر اين گرفتارى از سرِ خشم تو بر ماست، آن را شديدتر كن تا از ما راضى شوى.

عبد اللّه بن حسن گفت: خدايت رحمت كند! اين سخن چيست؟

سپس براى ما از فاطمه صغرى، از پدرش (امام حسين عليه السلام)، از مادرش فاطمه عليها السلام دختر پيامبر خدا نقل كرد كه گفت: پيامبر خدا به من فرمود: «هفت نفر از فرزندان من در كنار فرات دفن مى‌شوند كه نه پيشينيان به آنها رسيده‌اند و نه ديگران به آنها مى‌رسند».

من گفتم: ما هشت نفريم [و اين حديث، شامل ما نمى‌شود]!

چون درِ زندان را گشودند، آنان را مُرده يافتند و به من، در حالى كه نيمه‌جانى داشتم، رسيدند و آبم دادند و بيرونم آوردند و زنده ماندم.[١]

[١] اين دو حديث، به زندانى شدن نوادگان امام حسن عليه السلام در جريان قيام آنان، اشاره دارد. رهبران اين قيام، پسران عبد اللّه محض بودند كه فرزند فاطمه صغرى و حسن مثنّى، پسر امام حسن مجتبى عليه السلام بود.