٦٨١. تحف العقول‌ از امام حسين عليه السلام: من، شما را به پرواى الهى سفارش مى‌كنم و از روزهاى [انتقام‌] او پرهيز مى‌دهم و [نشانه‌ها و] پرچم‌هاى او را براى شما برمى‌افرازم. گويى آن [مرگ‌] هراس‌انگيز، با آمدنى خوفناك و در رسيدنى ناآشنا و مزه‌اى ناگوار، در رسيده و بر جانتان و ميان شما و كردارِ نيك، حايل شده است. پس [به مدد نعمت‌] تن‌درستى در چند صباحِ عمر خود، چنان در كردار شتاب كنيد كه گويى ناگهان، بر شما شبيخون مى‌زند و شما را از روى زمين به درونش مى‌كشاند و از فراز به فرود مى‌افكند و از الفت، به تنهايى درمى‌اندازد و از فضاى گشاده و روشن به ظلمات مى‌راند و از فراخنا به تنگنا جاى مى‌دهد؛ آنجا كه هيچ خويشاوندى ديدار نمى‌شود و به احوالپرسى بيمارى نمى‌روند و فريادى را پاسخ نمى‌گويند. خداوند، ما و شما را بر هراس‌هاى آن روزِ هولناك يارى دهد و ما و شما را از شكنجه آن برَهاند و پاداش شايان خود را بر ما و شما واجب فرمايد.

اى بندگان خدا! اگر حتّى همين [دنيا]، پايانِ ميدانِ مسابقه [ى زندگى‌] و منزل نهايى شما مى‌بود، باز سزا بود كه انسان در آن به كار بپردازد تا اندوه او را

بزُدايد و او را از دنيا كنار بكشانَد و به كوشش خود در رهايى‌جويى از جهان بيفزايد، چه رسد به اين كه آدمى پس از اين جهان، در گرو دستاورد خويش است و به حسابرسى بازش مى‌دارند و نه وزيرى دارد كه او را نگه دارد و نه پشتيبانى كه از او حمايت كند. در اين روز است كه «هيچ كس را كه از پيش، ايمانى نداشته يا با داشتن ايمان، كار خيرى نكرده است، ايمان [جديدش‌] سودى نمى‌دهد. بگو در انتظار [عذاب‌] بمانيد كه ما نيز منتظر [مجازات دادن‌] هستيم».

شما را به پروا كردن از خدا سفارش مى‌كنم؛ زيرا خدا ضمانت داده است كه كسى را كه از او پروا كند، از آنچه ناخوشش باشد، بدانچه او را خوش آيد، انتقال دهد و از آنجا كه گمان نمى‌برد و حساب نمى‌كند، روزى‌اش رساند. مبادا تو از كسانى باشى كه به سبب گناهانِ بندگان خدا، بر آنان بيمناك است؛ ولى از سزاى گناه خويش، آسوده خاطر است؛ زيرا خداى تبارك و تعالى درباره بهشتش نيرنگ نمى‌خورد و آنچه [از نعيم آخرت‌] نزد اوست، جز با فرمان‌بُردارى از او به دست نمى‌آيد، إن شاء اللّه!