حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨١ - ٣/ ٨ شجاعت و كرامت

٣/ ٦ صدقه دادن زمين، پيش از تصرّف آن‌

٥٢٠. دعائم الإسلام: امام حسين عليه السلام زمين و چيزهايى را به ارث بُرد؛ امّا پيش از گرفتن آنها، همه را بخشيد.

٣/ ٧ پرداخت بدهى اسامه پيش از مرگش‌

٥٢١. المناقب، ابن شهرآشوب‌ به نقل از عمرو بن دينار: امام حسين عليه السلام بر اسامة بن زيد كه بيمار بود، درآمد. اسامه، از اندوه مى‌ناليد. امام حسين عليه السلام فرمود: «برادر من! چه اندوهى دارى؟».

اسامه گفت: بدهى‌ام كه شصت هزار درهم است.

امام حسين عليه السلام فرمود: «آن با من».

اسامه گفت: مى‌ترسم كه بميرم [و هنوز ادا نكرده باشى‌].

امام حسين عليه السلام فرمود: «نخواهى مُرد تا از جانب تو بپردازم».

امام عليه السلام آن را پيش از مرگ اسامه پرداخت.

٣/ ٨ شجاعت و كرامت‌

٥٢٢. تاريخ دمشق‌ به نقل از عوانه: امام حسين عليه السلام و وليد بن عتبة بن ابى سفيان، بر سرِ مالكيت زمينى با هم درگير شدند و وليد، در آن روزگار، حاكم مدينه بود. در

ميان درگيرى، امام حسين عليه السلام عمامه وليد را با دست كشيد. مروان بن حَكَم كه حاضر بود، كلمه استرجاع (إنّا للّه و إنّا اليه راجعون) بر زبان راند و گفت: تا امروز، چنين جرئتى را از كسى در برابر فرمان‌روايش نديده‌ام!

وليد گفت: اين به تو ربطى ندارد؛ بلكه تو بر بردبارى من در برابر او حسادت مى‌ورزى.

امام حسين عليه السلام فرمود: «زمين براى تو باشد. گواه باشيد كه آن، براى او شد».