حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٩ - ١٠/ ٧ قافيه«خ»

١٠/ ٥ قافيه «ج»

هر دردى را با كمك طبيب، درمان مى‌كنى‌

در حالى كه براى درد دينت، درمانى نيست‌

جز تضرّع كامل و نيّت خالص‌

و يقينِ همراه با بيم و اميد، نسبت به پروردگار مهربان‌

و شب‌زنده‌دارى طولانى و طلب عفو

در شب‌هاى تاريك و ظلمانى‌

و اظهار پشيمانى از كج‌روى‌ها

و لغزش‌ها در تمام لحظه‌هاى زندگى.

شايد كه در روز قيامت، خرسند

و رستگار گردى و به شادى رهايى برسى!

١٠/ ٦ قافيه «ح»

نفس خود را از هواهاى نفسانى باز دار

كه هيچ چيزى گواراتر از صالح بودن نيست.

هر صبح كه برمى‌خيزى، آماده مرگ شو

گويى كه تا شامگاه، نخواهى زيست.

چه بسيار كسانى كه شب، تن‌درست‌اند

امّا پيش از برآمدن خورشيد، خبر مرگ آنها را فرياد مى‌كنند.

پيش از آن كه مرگ، تو را دريابد

به توبه كردن از گناهان بزرگ و سنگينت بشتاب.

كسى كه از توبه سر مى‌تابد، داراى وقار نيست‌

بلكه آن كه براى رستگارى آستين‌ها را بالا زده، باوقار است.

١٠/ ٧ قافيه «خ»

اگر در انديشه در انداختنِ طرح دوستى و صميميت با كسى هستى‌

اين دوستى را در راه خدا قرار بده.

و تقواى الهى را با هيچ چيز، عوض نكن‌

و گم‌راهى و سستى را رها كن.

در حالى كه روزهاى زندگى رو به پايان است‌

چگونه به دنبال شادمانى در دنيا هستى؟

بيشتر شادى‌هاى آن چنان كه مى‌دانيم‌

هميشه همراه گريه و شيون بوده است.

[امّا] آدميان، كور شده‌اند و اين حقيقت را نمى‌بينند

كورى‌اى كه به كرى گوش هم انجاميده است.