حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٥ - ١٠/ ١٣ قافيه«ش»

١٠/ ١٢ قافيه «س»

اى فريب‌خورده! آيا در شوره‌زار، خانه مى‌سازى‌

در حالى كه شوره‌زار، چيزى بر بنيان خانه باقى نمى‌گذارد؟!

گناهانت فراوان و بزرگ و پشت سر هم‌اند

امّا اشكت خشكيده و قلبت را قساوت گرفته است.

روزهاى نافرمانى‌ات از خدا را فراموش كرده‌اى‌

در حالى كه آنها را به زيان تو ثبت كرده‌اند.

چگونه بار گناهان را در روز جزا بر دوش مى‌كشى‌

در حالى كه همچون كوه‌ها سنگين‌اند

همان روزى كه در آن، نه دوستى به كار مى‌آيد

و نه خويشاوندى، و نه كسى است كه به يارى انسان برخيزد؟

١٠/ ١٣ قافيه «ش»

هراس آن روز، بزرگ است و مردم در آن‌

مانند پروانه‌هاى پراكنده در فضا، سرگردان‌اند.

روزى كه از ترس، رنگ چهره‌ها دگرگون مى‌شود

و لرزه بر پهلوها مى‌افتد.

در آن جاست كه هر چه پيش فرستاده‌اى، ظاهر مى‌شود

و عيبت آشكار و رازت فاش مى‌گردد.

هر روز، نقايص نفست را جستجو كن‌

چرا كه طلب معاش، جانت را به هلاكت افكنده است.

تا كِى، گاه به دنبال شهوت‌هاى گوناگون هستى‌

و گاه، لباس‌هاى نرم مى‌پوشى؟!