٦٣٢. شرح الأخبار به نقل از رجاء: با عبد اللّه بن عمرو بن عاص و ابو سعيد خُدرى در مدينه و در حلقه‌اى در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بوديم كه امام حسين عليه السلام بر ما گذشت و سلام كرد. جماعت، سلام او را پاسخ دادند؛ امّا عبد اللّه بن عمرو بن عاص، ساكت ماند. سپس در پىِ آن و پس از فراغتِ آن جماعت از سلام دادن، گفت: بر تو سلام و رحمت خدا باد!

سپس گفت: آيا شما را از محبوب‌ترينِ زمينيان در نزد آسمانيان خبر ندهم؟

گفتيم: چرا.

عبد اللّه گفت: همين كسى كه رفت، و البته از روزگار صِفّين تاكنون، با من كلمه‌اى سخن نگفته است. اگر از من راضى شود، برايم بهتر از داشتن شترانِ سرخ موست.

ابو سعيد گفت: اگر مى‌خواهى، به سوى او برويم تا از او معذرت بخواهى.

گفت: باشد.

با هم وعده گذاشتند كه بامداد [فردا] به نزد ايشان بروند و من (راوى) نيز با آنان رفتم. ابو سعيد، داخل شد و من هم داخل شدم. ابو سعيد، كنار امام حسين عليه السلام نشست و براى عبد اللّه بن عمرو، اجازه ورود خواست و به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! ديروز بر ما گذشتى و عبد اللّه، چنين و چنان گفت. به او گفتم: آيا براى عذرخواهى نمى‌روى؟ گفت: چرا، و اكنون براى معذرت‌خواهى به نزد تو آمده است. اى فرزند پيامبر خدا! به او اجازه ورود بده.

امام حسين عليه السلام اجازه داد.

عبد اللّه بن عمرو بن عاص، داخل شد و سلام داد. سپس ايستاد. ابو سعيد كه كنار امام حسين عليه السلام بود جايش را به عبد اللّه، تعارف كرد؛ امّا امام حسين عليه السلام او را گرفت و سپس رهايش كرد. ابو سعيد، جايش را به عبد اللّه داد و او ميان ابو سعيد و امام حسين عليه السلام نشست.

ابو سعيد به عبد اللّه گفت: سخنت را بگو.

عبد اللّه گفت: آرى. چنين گفتم: گواهى مى‌دهم كه محبوب‌ترينِ زمينيان در نزد آسمانيان، تو هستى.

امام حسين عليه السلام فرمود: «آيا مى‌دانى كه من، محبوب‌ترينِ زمينيان نزد آسمانيان هستم و باز هم با من و پدرم روز صِفّين جنگيدى؟! به خدا سوگند، پدرم از من بهتر است».

عبد اللّه گفت: آرى. به خدا سوگند، نه به سياهىِ لشكر آنان افزودم و نه شمشيرى براى آنان تيز كردم. تيرى با آنان نينداختم و نيزه‌اى هم نزدم؛ امّا پدرم از من نزد پيامبر خدا گِله برد كه من، روزه مى‌گيرم و شب‌زنده‌دارى مى‌كنم و به من گفته كه اندكى با خود مدارا كنم؛ ولى نافرمانى مى‌كنم. پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «از پدرت اطاعت كن» و چون پدرم مرا به خارج شدن [به سوى صِفّين‌] دعوت كرد، گفته پيامبر خدا يادم آمد و با او بيرون شدم.

امام حسين عليه السلام به او فرمود: «آيا گفته خداى عز و جل را نشنيده‌اى: «و اگر [پدر و مادر] كوشيدند كه چيزى را كه بدان باور ندارى، شريك من قرار دهى، از آنان اطاعت مكن» و گفته پيامبر خدا را كه:" اطاعت، فقط در نيكى است" و گفته‌اش كه:" در معصيت خالق، مخلوق را اطاعتى نيست"؟!».

گفت: چرا، اى فرزند پيامبر خدا. آن را شنيده‌ام؛ ولى گويى آن را تاكنون نشنيده بودم!