حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥ - ١/ ١٥ رضايت به قسمت

٤٨٦. الإقبال‌ از امام حسين عليه السلام (در دعاى عَرَفه): اگر درصدد برآيم و روزگاران دراز و مديدى با تمام توان بكوشم كه يكى از نعمت‌هايت را شكر بگزارم، نمى‌توانم، مگر با لطف تو كه خود، شكرى نو و ستايشى تازه و حاضر را بر من، واجب مى‌كند ....

خداوندا! بر محمّد، بنده، فرستاده و پيامبرت، و خاندان پاكِ طاهرش، همگى، درود فرست و نعمت‌هايت را بر ما كامل كن و عطايت را بر ما گوارا گردان و ما را شكرگزار خود و ياد كننده نعمت‌هاى خود، قرار ده. آمين، اى پروردگار جهانيان!

١/ ١٥ رضايت به قسمت‌

٤٨٧. الأمالى، صدوق‌ به سندش، از امام حسين صلى الله عليه و آله: شنيدم كه جدّم پيامبر خدا مى‌فرمايد: «... به قسمتِ خدا، راضى باش تا بى‌نيازترينِ مردم شوى».

٤٨٨. الدعوات‌ از امام باقر، از امام زين العابدين عليهما السلام: به شدّت بيمار شدم. پدرم به من فرمود: «چه ميل دارى؟».

گفتم: ميل دارم از كسانى باشم كه چيزى را به خداوند پروردگارم، پيشنهاد ندهم، جز آنچه خود برايم تدبير مى‌كند.

پدرم به من فرمود: «آفرين! با ابراهيم خليل، همانند شدى، هنگامى كه جبرئيل عليه السلام به او گفت: آيا حاجتى دارى؟

گفت: من چيزى به پروردگارم پيشنهاد نمى‌دهم؛ بلكه خداوند، مرا كفايت مى‌كند، كه او بهترين وكيل است».