حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥ - ٣/ ١٠ مهربانى در برابر ناسزاگويى

٣/ ١٠ مهربانى در برابر ناسزاگويى‌

٥٢٤. تاريخ دمشق‌ به نقل از عصام بن مُصطَلَق: به كوفه درآمدم و به مسجد رفتم. ديدم كه امام حسين عليه السلام در آنجا نشسته است. از شكل و شمايلِ او خوشم آمد. گفتم: تو پسر ابو طالبى؟

فرمود: «آرى».

حسدى كه در درون به او و پدرش داشتم، مرا برانگيخت و به او و پدرش، به تندى ناسزا گفتم.

با عطوفت و مهربانى به من نگريست و فرمود: «آيا تو اهل شامى؟».

گفتم: آرى. اين، خوىِ بد ماست.

چون پشيمانى‌ام از اين افراطكارى آشكار شد، به من فرمود: « «امروز، سرزنشى بر شما نيست. خدا، شما را مى‌آمرزد».[١] براى برآوردن نيازهايت بر ما درآى، كه ما را آن گونه خواهى يافت كه دوست دارى».

چيزى نگذشت كه كسى روى زمين، محبوب‌تر از او و پدرش نزد من نبود و گفتم: «خدا، داناتر است كه رسالتش را در كجا قرار دهد».

[١] اشاره به سخن يوسف عليه السلام به برادران خطاكار خويش است.