حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٧ - ١٠/ ٤ قافيه«ث»

١٠/ ٣ قافيه «ت»

همه چيزهايى كه ما (انسان‌ها) در آن هستيم‌

از به هم پيوستگى، به سوى از هم گسيختگى است.

تمام اموالى كه از حلال يا حرام به دست آورده‌ايم‌

ميان پسران و دختران، توزيع مى‌شود

و نيز ميان كسانى كه قبل از مرگمان‌

آنان را شايسته يك پول سياه و يك حَبّه نمى‌دانستيم.

همه دوستان، پس از ده روز، فراموشمان مى‌كنند

و ما استخوان‌هايى پوسيده خواهيم شد.

گويى با آنان مهربان نبوده‌ايم‌

و ميان آنها هيچ دوست صميمى و همراهى نداشته‌ايم.

١٠/ ٤ قافيه «ث»

اى فريب‌خورده! براى چه كسى جمع مى‌كنى‌

اين همه ثروت و اثاثيه را؟

يكّه و تنها و نكوهيده از دنيا مى‌روى‌

و شوهر آينده همسرت، از ميراث تو بهره‌مند مى‌گردد.

وصىّ تو با بى‌وفايى به وصيّت‌

و بدون اصلاح امور از هم پاشيده، تو را رها مى‌سازد.

تو مى‌مانى با گناهان سنگينى كه مرتكب شده‌اى‌

و آنها مانع برخاستن سعادتمندانه تو از گور مى‌شوند.

براى تو، جز تقواى الهى، پناهگاهى‌

و بجز پروردگارت، فريادرسى نيست.