حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ١/ ٢٠ بلند همتى

١/ ١٩ توانگرى جان‌

٤٩٧. معانى الأخبار به نقل از شريح بن هانى، از امام حسين عليه السلام (هنگامى كه اميرمؤمنان از او پرسيد: بى‌نيازى يعنى چه؟): كمىِ آرزوهايت و رضايت به آنچه تو را بس باشد.

٤٩٨. الإقبال‌ از امام حسين عليه السلام (در دعاى عرفه): خداوندا! بى‌نيازى مرا در درونم و يقين را در قلبم و اخلاص را در عملم و نور را در ديده‌ام و بصيرت را در دينم جاى ده و مرا از اعضايم بهره‌مند كن و شنوايى و بينايى‌ام را وارثِ من قرار ده‌[١] و مرا در برابر ستمكار بر من، يارى ده و خواسته و انتقام مرا در او به من بنماى و چشمم را بدان، روشن دار.

٤٩٩. الفردوس‌ از امام حسين عليه السلام از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كمتر دست نياز بُردن به سوى مردم در دنيا، بى‌نيازىِ نقد است و نيازخواهىِ فراوان از مردم، مايه خوارى در زندگى و كاهش وقار و آن، فقرِ نقد است.

١/ ٢٠ بلند همّتى‌

٥٠٠. المعجم الكبير به نقل از فاطمه دختر امام حسين، از امام حسين عليه السلام: پيامبر خدا فرمود: «خداوند، كارهاى بزرگ و والا را دوست مى‌دارد و كارهاى پست را ناپسند مى‌شِمُرَد».

[١] يعنى پيش از مرگم، آنها را از من مگير، همان گونه كه امام على ٧ فرموده است:« خدايا! جانم را نخستين چيز ارزشمندى قرار ده كه از من باز پس مى‌گيرى».