حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ١٠/ ٢٣ قافيه«ل»

١٠/ ٢٣ قافيه «ل»

گويى شادى‌هايش به نيرنگ، بدل شده است‌

پيشامدهاى تكان‌دهنده بر او رسيده است.

از لباس‌هايى كه بر تن داشته، برهنه شده است‌

و لباس‌هاى انتقال (كفن) را بر تنش كرده‌اند.

بعد از آنكه در اين دنيا از سرِ خودخواهى بر اسبان‌سوار مى‌شد

اينك بر دوش مردم برده مى‌شود

به سوى قبرى كه در آن، تنهاست‌

به دور از آشنايان و خويشان.

از وارث خود، جدا مى‌شود و به‌وى پشت مى‌كند

و شرافت‌هاى موروثى، او را [از تنهايى و مرگ،] نجات نمى‌دهند.

*** در هر چه به دست مى‌آورد، ولخرجى مى‌كند

و اهميتى نمى‌دهد كه حلال است يا حرام.

آيا به مالى كه در قيامت، وبال گردنت خواهد بود

از سرِ حرص و نابخردى، بخل مى‌ورزى؟

آن مالى كه عاقبتش شر

و خودش ناچيز است، در واقع، مال نيست.

از كارهاى دنيا، آنچه را كه نيك است‌

و از همه كارها كامل‌تر و شريف‌تر است، انجام بده.

فريب دنيا را نخور و آن را واگذار

چرا كه هيچ وقت براى تو روبه‌راه نخواهد شد.