حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - ٧/ ٤٣ حد، شفاعت بردار نيست

٧/ ٤٣ حد، شفاعت‌بردار نيست‌

٧٥٣. دعائم الإسلام: نقل است كه على عليه السلام مردى از بنى اسد را به خاطر حدّى كه بر او واجب شده بود، دستگير كرد تا حد را بر او جارى سازد. از اين رو، بنى اسد به نزد حسين عليه السلام رفتند و خواستارِ شفاعت او شدند؛ امّا او خوددارى ورزيد.

پس به نزد على عليه السلام رفتند و اين كار را از او خواستند. على عليه السلام فرمود: «از من، چيزى نمى‌خواهيد كه در اختيار من باشد، جز آن كه آن را به شما مى‌دهم».

آنان، شادمان بيرون آمدند و بر حسين عليه السلام گذشتند و آنچه را على عليه السلام گفته بود، به او خبر دادند. حسين عليه السلام فرمود: اگر با رفيقتان كارى داريد، باز گرديد كه شايد كار او تمام شده باشد!

پس به نزد او باز گشتند و ديدند كه حد بر او جارى شده است.

گفتند: اى امير مؤمنان! آيا به ما وعده ندادى؟

فرمود: «وعده دادم آنچه در اختيار من است [، مى‌بخشم‌] و اين حد، از آنِ خدا بود، نه در اختيار من».