٤٧٥. نثر الدرّ از امام حسين عليه السلام: اى مردم! هر كس ببخشد، سَرورى مى‌يابد و هر كه بخل بورزد، به پستى مى‌گرايد. بخشنده‌ترينِ مردم، كسى است كه به فردى ببخشد كه اميدى به او ندارد.

٤٧٦. مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى: روايت شده كه اعرابى‌اى (باديه نشينى) آهنگ [ديدار با] امام حسين عليه السلام كرد. چون آمد، سلام داد.

امام عليه السلام، پاسخ سلام او را داد و فرمود: «اى اعرابى! براى چه آهنگ ما كرده‌اى؟».

گفت: براى پرداختِ خون‌بهايى به صاحبان آن.

فرمود: «آيا پيش از من، به سراغ كس ديگرى رفته‌اى؟».

گفت: عتبه بن ابو سفيان كه پنجاه دينار به من داد. آن را نپذيرفتم و گفتم: به سوى كسى مى‌روم كه از تو بهتر و كريم‌تر است.

عتبه به من گفت: بى‌مادر! چه كسى از من بهتر و كريم‌تر است؟

گفتم: حسين بن على يا عبد اللّه بن جعفر.

اوّل نزد تو آمدم تا ستونِ كمرم را برافرازى و مرا به خانواده‌ام باز گردانى.

امام حسين عليه السلام فرمود: «سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد و

به بزرگى جلوه نمود، در تملّك پسر دختر پيامبرت، جز دويست دينار نيست. اى غلام! آنها را به او بده. من درباره سه چيز از تو مى‌پرسم. اگر پاسخ دادى، تا پانصد دينار به تو مى‌دهم و اگر پاسخ ندادى، تو را به سوى آنان كه پيش از من بوده‌اند، مى‌فرستم».

اعرابى گفت: آيا آنها را از سرِ نياز به دانش من مى‌پرسى؟! شما اهل بيت نبوّت، معدنِ رسالت و جايگاه آمد و شدِ فرشتگان هستيد.

امام حسين عليه السلام فرمود: «نه؛ ولى از جدّم پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود:" به اندازه معرفت [هر كس‌] احسان كنيد"».

اعرابى گفت: پس بپرس كه هيچ توان و نيرويى، جز از خدا نيست.

امام عليه السلام فرمود: «چه چيز از هلاكت مى‌رهانَد؟».

گفت: توكّل بر خدا.

فرمود: «چه چيز از امور مهم، آسودگى مى‌دهد؟».

گفت: اعتماد به خدا.

فرمود: «چه چيز در زندگى بنده، برايش بهتر است؟».

گفت: عقلى كه با بردبارى، زينت يافته باشد.

فرمود: «اگر چنين نباشد، چه؟».

گفت: ثروتى كه با سخاوت و فراگيرى [در برابر حاجت‌ها] تزيين شده باشد.

فرمود: «اگر اين گونه هم نباشد؟».

گفت: براى چنين شخصى، مرگ و نابودى، بهتر از زندگى و بقاست.

پس امام حسين عليه السلام انگشتر خود را به او داد و فرمود: «آن را به يك‌صد دينار بفروش».

سپس شمشيرش را به او بخشيد و فرمود: «آن را به دويست دينار بفروش. برو كه پانصد دينار را برايت كامل كردم».