حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧١ - ٨/ ٤ فرمان بردارى از آفريده، با نافرمانى از آفريدگار

٨/ ٣ نافرمانى پدر و مادر

٦٣٠. الفردوس‌ از امام حسين عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اگر خداى عز و جل چيزى كمتر از «اف» گفتن را در نافرمانى [از پدر و مادر] مى‌دانست، آن را حرام مى‌كرد. پس نافرمان از پدر و مادر، هر چه مى‌خواهد، بكند كه هرگز به بهشت درنمى‌آيد و نيكوكار به پدر و مادر، هر چه مى‌خواهد، بكند كه به دوزخ نمى‌رود.[١]

٨/ ٤ فرمان‌بُردارى از آفريده، با نافرمانى از آفريدگار

٦٣١. المناقب، ابن شهرآشوب‌ به نقل از اسماعيل بن رجا و عمرو بن شعيب: امام حسين عليه السلام بر عبد اللّه بن عمرو بن عاص گذشت. عبد اللّه گفت: هر كس دوست دارد به محبوب‌ترينِ زمينيان نزد آسمانيان بنگرد، به اين رهگذر بنگرد كه من، از شب‌هاى صِفّين تاكنون با او سخن نگفته‌ام.

ابو سعيد خُدرى، او را نزد امام حسين عليه السلام آورد. امام عليه السلام فرمود: «تو مى‌دانى كه من، محبوب‌ترينِ زمينيان نزد آسمانيان هستم و با من و پدرم در صفّين جنگيدى؟! به خدا سوگند كه پدرم از من بهتر بود!».

عبد اللّه، عذر آورد و گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «از پدرت اطاعت كن».

امام حسين عليه السلام به او فرمود: «آيا گفته خداى متعال را نشنيده‌اى: «و اگر [پدر و مادر] كوشيدند كه چيزى را كه بدان باور ندارى، شريك من قرار دهى، از آن دو اطاعت مكن»؟ و گفته پيامبر خدا كه:" اطاعت، در نيكى است" و گفته‌اش كه:" در معصيت خالق، مخلوق را اطاعتى نيست"؟».

[١] مشابه اين روايت، در بحار الأنوار( ج ٧٤ ص ٨٠) به نقل از روضة الواعظين، از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است و به فرض صحت، بى‌ترديد، ظاهر آن مقصود نيست؛ بلكه اشاره به شدّت گناه عقوق است و اين كه نيكى به پدر و مادر، نقش مهمّى در هدايت انسان و رهايى او از آتش دوزخ دارد.