حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٩ - ٥/ ٨ آن كه سزاوار همنشينى نيست

٥/ ٧ آن كه سزاوار همنشينى است‌

٥٧٤. تحف العقول‌ از امام حسين عليه السلام: از دلائل حُسن قبول، نشستن با خردمندان است.

٥/ ٨ آن كه سزاوار همنشينى نيست‌

٥٧٥. نثر الدر از امام حسين عليه السلام: همنشينى با فاسقان، ترديد برانگيز است.

٥٧٦. نثر الدر از امام حسين عليه السلام: همنشينى با افراد پست، شرارت [آفرين‌][١] است.

٥٧٧. كنز العمّال‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: [پدرم‌] على عليه السلام شنيد كه پيامبر خدا به ابو امامه باهِلى مى‌فرمايد: «با قَدَرى‌[٢] و مُرجِئى‌[٣] و خارجى،[٤] همنشين مشو كه‌

آنان، دين را همانند ظرف وارونه، و همانند يهود و نصارا افراط و غُلُو مى‌كنند. هر امّتى، مَجوسى دارد و مجوس اين امّت، قَدَريّه هستند. به تشييع جنازه آنان نرويد كه آنان به ميمون و خوك، مَسخ مى‌شوند. اگر وعده پروردگارم نبود كه در امّتم فرو كشيدن زمين نيست، بى‌گمان، در همين زندگى دنيا، به زمين فرو مى‌رفتند.

[١] در نسخه نزهة الناظر،« ننگ‌آور» آمده است.

[٢] قَدَرى، يعنى كسى كه به قضا و قَدَر، ايمان ندارد و معاصى بندگان را نيز به خدا نسبت مى‌دهد.

[٣] مرجئى، يعنى كسى كه عمل را جزو و يا لازمه ايمان نمى‌داند و از اين رو، مرتكبان گناه كبيره را هم مؤمن مى‌شمارد.

[٤] خارجى، يعنى كسانى كه در دين، تندرو هستند و بر ضدّ امام عادل، خروج كرده‌اند.