حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧ - ١/ ٢٣ توكل بر خدا

٥٠٧. الأمالى، صدوق‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام: شنيدم كه جدّم پيامبر خدا به من فرمود: «به واجبات الهى عمل كن، پرهيزگارترينِ مردم مى‌شوى».

١/ ٢٣ توكّل بر خدا

٥٠٨. مستدرك الوسائل‌ از امام حسين عليه السلام: عزّت و بى‌نيازى، بيرون مى‌آيند و قرار ندارند تا آنگاه كه توكّل را ببينند و قرار گيرند.

٥٠٩. الفتوح: امام حسين عليه السلام به عبد اللّه بن عبّاس رو كرد و فرمود: «اى فرزند عبّاس! تو پسر عموى پدرِ منى و هماره، از آنگاه كه تو را شناخته‌ام، به نيكى فرمان مى‌دهى. با پدرم نيز كه بودى، به هدايت، اشارتش مى‌كردى و او از تو نصيحت مى‌خواست و با تو مشورت مى‌كرد و تو، نظر درست به او مى‌دادى. پس در حفاظت الهى به مدينه برو و هيچ يك از اخبارت را از من پنهان مدار، كه من اين حرم را وطن خود گرفته‌ام و تا هر زمان كه ديدم اهالى‌اش مرا دوست دارند و يارى‌ام مى‌كنند، در آن مى‌مانم و چون مرا وا نهادند، غيرِ ايشان را به جاى ايشان برمى‌گيرم و به سخنى چنگ مى‌زنم كه ابراهيم خليل، روز در انداختنش به آتش گفت:" خدا مرا بس و بهترين وكيل است" و آتش، بر او سرد و سلامت شد».