حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٥ - ٨/ ٢٧ اندرز

٨/ ٢٧ اندرز

آنچه را كه خداوند متعال حفظ كند، محفوظ مى‌مانَد

و هر چه را وا گذارد، خوار مى‌گردد.

هر كس را خداوند سعادتمند كند

روزگار با همه خشونت‌هايش بر او آسان مى‌شود.

برادرم! عبرت گير و مغرور نشو

مگر گردش روزگار را نمى‌بينى‌

كه جزا مى‌دهد به آنچه داده شده‌

از كارهاى نيك و بد

رستگار، بنده‌اى است كه پرده غفلت‌

از او برگرفته شد و حقيقت را دريافت.

و چشم كسى روشن است كه بداند

گرفتارى انسان، در زبان است.

از اين رو، در همه حال‌

گزيده و سنجيده سخن مى‌گويد.

و از تند و تيزىِ زبان خود مى‌ترسد

و ناراحت مى‌شود [و آن را نگاه مى‌دارد].

كسى كه به ريسمان خدا چنگ بزند

هرگز، چيزى به وى ضرر نمى‌رساند.

و كيست كه بتواند با خدا دشمنى ورزد

و به او زيان رساند؟ او كيست؟

هر كس از خدا نترسد، از همه چيز مى‌ترسد

ولى آن كه از خدا مى‌ترسيد، از هيچ چيزى نمى‌ترسد.

و ثمره خداترسى، آن قدر بسيار است‌

كه نمى‌توان آن را ارزش‌گذارى كرد.

اى آن كه به نهان آگاهى‌

همان گونه كه آشكار را مى‌دانى!

بر جدّم ابو القاسم، درود فرست‌

كه صاحب نورِ درخشنده است‌

بر آن كه گرامى‌ترينِ زنده‌ها

و گرامى‌ترينِ درگذشتگان است.

و با رضايت خود، بر ما منّت گذار

كه تو سزاوارِ منّت نهادن هستى.

و ما را در دينمان معاف دار

از هر خسارت و كاستى‌اى.

هيچ كس زيان نديد

به قدر كسى كه حتّى به اندازه يك روز به دنيا ميل پيدا كرد.

خوشا به حال آن بنده‌اى كه كنار رود

پرده‌هاى خوابِ سنگين از چشمانش!

وعده ديدار الهى، واقع خواهد شد

و آنچه خداوند حكم كند، همان خواهد شد.