١٩٢٤.امام حسين عليه السلام : ـ خطاب به لشكر عمر بن سعد ، پس از آن كه خواست ساك: واى بر شما ! شما را چه مى شود اگر ساكت شويد و گفته ام را بشنويد ، حال آن كه من شما را به راه راست ، فرا مى خوانم ... و همه شما از فرمانم سر مى پيچيد و به گفته ام گوش نمى دهيد . پس بى گمان ، شكم هايتان از حرام انباشته شده و بر دل هايتان مُهر زده شده است .

١٩٢٥.امام باقر عليه السلام : هيچ بنده اى به كيفرى بزرگ تر از سختْ دلى عقوبت نشد .

١٩٢٦.امام باقر عليه السلام : ـ درباره گفته خداى متعال : «هر كه در اين [دني: آن كه آفرينش آسمان ها و زمين ، و آمد و شد شب و روز ، و چرخش فلك با خورشيد و ماه ، و نشانه هاى شگفت انگيز ، وى را به امرى بزرگ تر در فراسوى اينها ره ننمايد ، پس در آخرت ، نابينا خواهد بود؛ يعنى از ناديده ها كور و گم راه تر است .

١٩٢٧.امام رضا عليه السلام ـ درباره گفته خداى متعال : «و هر كه در اين [د: يعنى از مشاهده حقايق موجود ، نابينا باشد .

١٩٢٨.امام هادى عليه السلام : حكمت در طبيعت هاى فاسد ، سودى نمى بخشد .

ر . ك : ج ١ ص ٤٥٧ (مهرشدن قلب) .

١ / ٦

ستم

قرآن

«خداوند ، در زندگى دنيا و آخرت ، كسانى را كه ايمان آورده اند ، با گفتار (عقايد) استوار ، بر جاى مى دارد و ستمكاران را گم راه مى نهد و هر چه اراده كند ، خواهد كرد» .