١٨١٦.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه ايمان و اركان آن را ياد مى كرد ـ: خداوند ... به ايمان خشنود گشت ... و آن را مايه عزّت كسى قرار داد كه با آن ، پيوند برقرار كند ... و برهان آن كه بدان سخن گويد و مايه شرافت كسى كه آن را بشناسد و حكمت كسى كه بدان ، لب بگشايد و روشنى كسى كه از آن روشنى جويد ، قرار داد .

ر . ك : ص ٣٠٧ (كمال ايمان) و ٣٢٧ (ايمان) .

٤ / ٢

اخلاص

قرآن

«و آنان را كه براى ما كوشيده اند ، بى گمان، به راه هاى خود ، رهنمون خواهيم شد» . [١]

حديث

١٨١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده خداى عز و جل خويشتن را چهل روز براى خدا خالص نكرد ، مگر آن كه چشمه هاى حكمت از دلش بر زبانش جارى گشت .

١٨١٨.امام على عليه السلام : با تحقّق اخلاص ، ديدگان نور مى گيرند .

١٨١٩.امام على عليه السلام : آن كه ايمانش را خالص كرد ، هدايت يافت .

ر . ك : ص ٤٩٣ ح ١٨٤٢ ، ج٣ ص ٦٩ (اخلاص) و ١١٧ (آموختن براى غير خدا) و ٢٥٣ (اخلاص) و ٤٢٧ (خودنمايى) .

[١] يعنى آنان كه خالصانه براى خداوند ، اميال دنيوى و تمام توان خويش را به كار گيرند ، از الهام و هدايت خاصّ الهى بهره مند مى شوند . (م)