١٨٥٧.امام على عليه السلام : اى پرسشگر ! بنگر ، هر صفتى [ از خداوند] كه قرآن ، تو را بدان ره نموده ، بپذير و از پرتو نور آن ، بهره گير و آگاهى به آنچه شيطان بر تو بار كرده ـ بى آن كه در قرآن ، موظّف به آن باشى و يا در سنّت پيامبر خدا و پيشوايان هدايت ، اثرى از آن باشد ـ به خداى سبحان وا گذار ، كه نهايت حقّ خدا بر توست . و بدان كه استواران در دانش ، كسانى اند كه اقرار به ناآگاهى از رازهاى نهان ، آنان را از نسنجيده درآمدن بر پرده هاى غيب ، بى نياز كرده است . خداوند متعال ، اعتراف آنان را به ناتوانى در دست يافتن به آنچه بر آن ، احاطه و آگاهى ندارند ، ستوده و فرو نرفتن آنان را در آنچه مكلّف به كاويدن از نهانش نيستند ، رسوخ ناميده است . پس بر همين بسنده كن و عظمت خداى سبحان را با ميزان خِردت مسنج كه اگر چنين نكنى ، از تباه شدگان خواهى بود .