١٧١٧.امام صادق عليه السلام : هيچ مؤمنى نيست ، جز آن كه در درون دلش دو گوش است : گوشى كه وسواس خنّاس در آن زمزمه مى كند ، و گوشى كه فرشته در آن مى دَمَد . پس خداوند ، مؤمن را با فرشته تأييد مى كند و اين ، همان گفته خداوند است كه : «آنها را با روحى از خود تأييد نمود» .

١٧١٨.امام صادق عليه السلام : براى دل ، دو گوش است : روح ايمان خير را نجوا مى كند و شيطان شرّ را . پس هر كدام بر ديگرى چيره شود ، بر دل مسلّط مى گردد .

١٧١٩.امام صادق عليه السلام ـ خطاب به سليمان بن خالد ـ: اى سليمان! براى تو دلى و گوش هايى است . خداوند ، هرگاه اراده كند كه بنده اى را هدايت كند ، گوش هاى دلش را مى گشايد و هرگاه جز اين بخواهد ، گوش هاى دلش را مى بندد و ديگر هيچ گاه صالح نمى شود . اين ، همان كلام خداوند متعال است كه : «يا چنين است كه بر دل هايشان قفل هايى است؟» .

ر . ك : ص ٤٢٧ ح ١٦٩٥ و ٤٣٧ (خاستگاه اصلى همه ادراكات) .

١ / ٤

خاستگاه اصلى همه ادراكات

١٧٢٠.امام على عليه السلام : دل ، دفتر انديشه است .

١٧٢١.امام على عليه السلام : دل ، دفتر ديده است .

١٧٢٢.امام على عليه السلام : دل ، سرچشمه حكمت است و گوش آبگير آن .