١١٨٤.فاطمه عليهاالسلام ـ در سخنرانى براى مسلمان ها پس از رحلت پدرش ـ: شما بر لب پرتگاه آتش بوديد و جرعه شيرِ به آب آميخته براى نوشندگان، و فرصتى براى فرصتجويان و شتاب زدگان، و لگدمال ديگران بوديد . آب هاى آميخته به سرگين و ادرار شتران مى آشاميديد و پوست برّه ، غذايتان بود . خوار و پست بوديد و هراس داشتيد كه شما را از اطراف بربايند . پس ، خداوند متعال، شما را به واسطه پدرم محمّد صلى الله عليه و آله ، نجات داد .

١١٨٥.امام هادى عليه السلام ـ در خطبه اش ـ: ستايش ، از آنِ خداوندى است كه به آنچه هست، آگاه است ، پيش از آن كه كسى به دينش گردن نهد؛ و به راستى كه محمد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده برگزيده او، و دوست پسنديده، و مبعوث شده به هدايت است . او را در زمان نيامدن پيامبران و اختلاف ملّت ها و بريدگى راه ها و كهنه شدن حكمت و محو شدن نشانه ها و شواهد هدايت فرستاد . او رسالت پروردگار را ابلاغ كرد و فرمانش را آشكار ساخت و وظيفه اى كه بر او بود، به انجام رسانيد و دنيا را ترك كرد، در حالى كه ستوده بود .