١٠١٣.امام على عليه السلام : نادان ، به دليل نادانى اش ، در جهت گم راه كردن است و به دليل هوسش ، در مسير فريب دادن. از اين رو، گفتار او نادرست و رفتارش نكوهيده است .

١٠١٤.امام على عليه السلام : آزمندى ها دل هاى نادانان را بر مى انگيزند و آرزوها آنها را در گرو مى گيرند، و نيرنگ ها آنها را بسته به خود مى سازند .

١٠١٥.امام على عليه السلام : اى مردم ! بدانيد كه آن كه از سخنى ناروا درباره خويش ناراحت گردد، خردمند نيست و آن كه از ستايش نادان ، خشنود گردد ، حكيم نيست . مردم، فرزند چيزى هستند كه به نيكى از عهده انجام دادن آن بر مى آيند و منزلت هر شخص ، به اندازه كارى است كه به نيكى از عهده آن بر مى آيد . پس در حوزه دانش ، سخن بگوييد تا منزلَتتان آشكار گردد .

١٠١٦.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: نادان، دنيا را مذمّت مى كند و به بخشيدن كمترين مقدار از آن ، تن نمى دهد ؛ جود را مى ستايد و در بخشيدن، بخل مى ورزد ؛ با آرزوهاى طولانى ، توبه را آرزو مى كند و توبه را از ترس آمدن مرگ، جلو نمى اندازد ؛ به اميد پاداش كارى است كه انجام نداده است ؛ از مردم فرار مى كند تا مردم به دنبال او بيايند ؛ خود را پنهان مى دارد تا مشهور گردد ؛ خود را سرزنش مى كند تا مدحش گويند ؛ و ديگران را از ثناگويى نهى مى كند، با آن كه دوست دارد كه ستايش كردن از او ، ادامه پيدا كند .

١٠١٧.امام على عليه السلام : ميل تو به كارهاى محال، نادانى است.

١٠١٨.امام على عليه السلام : اعتماد به دنيا، با آنچه از آن مى بينى، نادانى است.