١٩٦٦.امام كاظم عليه السلام ـ از سفارش ايشان به هِشام بن حكم ـ: اى هشام! مبادا كه طمع بورزى . همواره از آنچه در دست مردم است ، نااميد باش و طمع از آفريده ها را در خود بميران كه طمع ، كليد خوارى و ربودن خرد و گسستن مردانگى و آلودگى آبرو و از دست رفتن دانش است .

١ / ١٦

خشم

١٩٦٧.امام على عليه السلام : تندى كردن ، گونه اى ديوانگى است؛ زيرا صاحبش پشيمان مى شود؛ اگر پشيمان نشود ديوانگى اش استوار است .

١٩٦٨.امام على عليه السلام : خشم ، خردها را تباه و از درستى دور مى كند .

١٩٦٩.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: اندكىْ خشم براى آزار جان و خرد ، بسيار است و دلْ تنگى ، سينه را تنگ مى كند و نيروى خرد را كاهش مى دهد .

١٩٧٠.امام على عليه السلام : سزاوار نيست كسى كه خشم و شهوت بر او چيره مى شود ، خردمند شمرده شود .

١٩٧١.امام على عليه السلام : خردى كه بيمارى خشم و شهوت دارد ، از حكمت بهره اى نمى بَرَد .