١٩٠٤.امام على عليه السلام : دنيا ، هر كس را كه با اميدهاى محال بفريبد و با آرزوهاى دروغين به او نيرنگ بزند ، تيرگى ديده برايش مى آورد و جامه كورى بر او مى پوشاند و از سراى ديگر ، بازش مى دارد و به مرداب تباهى در مى اندازد .

١٩٠٥.امام على عليه السلام : مايه تباهى خرد ، دوستى دنياست .

١٩٠٦.امام على عليه السلام : زيورهاى دنيا ، خردهاى ناتوان را تباه مى سازد .

١٩٠٧.امام على عليه السلام : از دنيا بگريزيد و دل هايتان را از آن برتابيد كه آن ، زندان مؤمن است . بهره اش از آن اندك و خردش بدان ناتوان و ديده اش در آن ، ضعيف است .

١٩٠٨.امام على عليه السلام : دنيا ، جايگاه به زمين افتادنِ خردهاست .

١٩٠٩.امام على عليه السلام : در توصيف اهل دنيا ـ: چارپايانى پابسته و برخى رها شده ، خردهايشان را گم كرده و در كار خويش ، سرگردان اند .

ر . ك : ج ١ ص ٤٦٩ (دنيادوستى) ، ج ٣ ص ٤١٥ (دنيادوستى) .