١٨٤٧.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله در شب معراج از پروردگار سبحان پرسيد : ... پروردگارا ! دستاورد گرسنگى چيست؟ فرمود : «حكمت و نگه دارى دل و نزديكى به من و اندوه هميشگى [١] و سبكبارى در ميان مردم و گفتار راست و بى اعتنايى به كم و زياد زندگى ... اى احمد ! هرگاه بنده ، شكمش گرسنه ماند و زبانش را حفظ كرد ، به وى حكمت مى آموزم . اگر كافر باشد ، حكمتش حجّت و وبال بر او خواهد بود و اگر مؤمن باشد ، حكمتش مايه روشنى و برهان و شفا و رحمتش خواهد شد . پس آنچه را ندانسته ، خواهد دانست و آنچه را نديده ، خواهد ديد و نخستين چيزى كه بر آن بينايش مى كنم ، عيب هاى خود اوست تا با اشتغال به آنها ، از عيب هاى ديگران فارغ باشد و دقايق دانش را به او مى نمايانم ، تا شيطان به درونش راه نيابد .

ر . ك : ص ٤٩١ (روزه) و ٥٦٤ (پرخورى) ، ج ٣ ص ١١٣ (ميانه روى در خوراك) .

٤ / ١١

دعا

١٨٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خدايا ! حقايق را چنان كه هست ، به ما بنماى .

١٨٤٩.امام على عليه السلام ـ در خطبه روز جمعه ـ: خدايا! مردان و زنان مؤمن و مردان و زنان مسلمان را بيامرز . خدايا! تقوا را توشه آنان قرار ده و ايمان و حكمت را در دل هايشان جاى ده .

١٨٥٠.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعايش ـ: به من نورى ببخش كه در پرتوش ميان مردم، گام بردارم و در تاريكى ها بدان راه يابم و در شب ا روشن شوم .

[١] . مقصود ، اندوه هاى مفيد و سازنده است .(م)